nieuws
Klik hier om on-line de nieuwsbrief van De Dikkedeur te bekijken.
"Ik ben ik en jij bent jij!?"
Zomervakantie op de BSO
De weken 2 en 3 volgens de kinderen van de buitenBSO!!:
Week 2
Wij zijn de buiten bso kids en dit is onze 2e week gids.
Rotterdam staat hierin centraal, en hierin vertellen we jullie ons verhaal.
Maandag was het estafette en waterfeest en zijn we heel erg nat geweest.
Dinsdag was het metamorfosedag, je wist niet wat je zag.
We gingen van ons van vroeger naar ons van later en maakte ons thuis weer netjes schoon met water.
Woensdag zijn we naar de bioscoop geweest en dit was een groot feest
Donderdag was het dierendag en stonden de superdieren centraal en aan het einde gingen we met papegaaien aan de haal.
Vrijdag hebben we vakantiekaarten gemaakt en dit heeft lang geduurd maar we hebben ze uiteindelijk wel verstuurd!
Week 3
Ook deze week is de buiten bso weer van de partij en doen we er weer wat mooie foto´s bij.
Maandag zijn we met de kleintjes gemengd en zijn we door onze juffen verwend.
Van bingo tot een leuke dvd en zo waren wij weer tevree!
Dinsdag hebben we lekker pannenkoeken gebakken en ‘s middags hebben de juffen ons verzien van alle gemakken!
Woensdag was het erg spectaculair en gingen met splashen met de splashbus en met de euromast tot up in the air!!
Donderdag was het buitendag en zijn we lekker vies geworden want dat mag!
Vrijdag hebben we stoplichten gemaakt en het over het verkeer gehad want dat is erg
belangrijk anders ben je plat!
Verslag week 1:
De eerste week stond in het thema van: “Dit ben ik”.We hebben aandacht gehad voor het menselijk lichaam, de innerlijke mens met alle emoties die we hebben. Ook hebben we ontdekt wat we allemaal kunnen als mens en hebben we ervaren wat anderen van ons vinden.Kortom: een leerzame week!
Op maandag zijn de 5+ en 7+ groep naar Corpus geweest in Leiden. De treinreis was al een avontuur op zich. Eenmaal daar waren de kinderen zeer onder de indruk van het gebouw: er zat een hele grote man op het 
gebouw!!! Via de knie gingen we met de lift naar binnen. Eenmaal binnen hebben we ieder lichaamsdeel gezien middels een speurtocht.In de maag hebben we een 3D film gekeken over de spijsvertering, in de hersenen hebben we opdrachten gedaan, we hebben in bewegende stoelen gezeten, koptelefoons op gehad en allerlei vragen beantwoord.Het kan dus zijn dat uw kind thuis honderduit vertelde over bloedcellen en spijsvertering!Volgens Joy: “Nu snap ik het! De rode bloedcellen maken ziek, maar de witte maken je weer beter!”
De 4+ startte deze dag voor het eerst op de nieuwe lokatie; Oudedijk 201!
“Zo groot!” “Het ruikt vreemd” en “Cool” waren de meest gehoorde uitspraken! Het was voor iedereen nog even zoeken, maar al snel had iedereen de speeltafel met poppenhuizen en auto's gevonden! We hebben het menselijk lichaam getekend op behangpapier. In 2-tallen hebben we elkaars lichaam overtrokken en dit versierd met de favoriete kleding van diegene. 's Middags hebben we een metamorfose gehouden; tal van make-upjes, gel, tattoos, haarspeldjes en nagellakjes werden gebruikt om bijna 1,5 uur te fröbelen en elkaar te bewonderen in de spiegel!
Dinsdag 5 juli hadden er nog steeds 4+ kinderen hun tattoos op! “Onder de douche gewoon heel de tijd je hand erop houden”, zei Maarten trots!Deze dag hebben we met elkaar gesproken over emoties. We hebben op beide groepen de verschillende emoties in een kringspel besproken (de handpop heeft ons hierbij geholpen). 
Vervolgens hebben we elkaar boos, verdrietig, bang en blij op de foto gezet. Deze zijn meteen 's middags ontwikkeld, zodat we er 's middags een “emotie-memoryspel” van hebben gemaakt. De 4+ hebben de film Iep gekeken en op de 5+/7+ was dat de film “Hoe overleef ik mezelf”. Ook hierin kwamen de diverse emoties aan de orde.
Woensdag 6 juli zijn we naar de Ontdekhoek geweest om te ervaren wat we allemaal kunnen met onze handen! Door de enorme drukte in de ontdekhoek, hebben de kinderen niet aan alle proefjes kunnen deelnemen. Deze activiteit zullen we dan ook op een normale doordeweekse dag herhalen, want de kinderen vonden het erg leuk en wilde aan het einde van de dag eigenlijk nog niet naar huis.
Donderdag 7 juli was de sportdag! 
We hebben estafettes gedaan in het park, behendigheidsspellen gedaan en een heuse kracht-maaltijd gegeten!
Een heerlijke actieve dag in de zon!
Vrijdag 8 juli zijn we erachter gekomen wat de ander 
van
ons vindt! We hebben elkaar geportretteerd en elkaar met het zonnetjesspel complimenten gegeven. De oudere kinderen hebben van de dozen die in de ruimte lagen een echte Wall-E gemaakt. Olivier, Edward en Julia, erg knap gedaan!
Programma week 2 (4+ groep):
Ma: Opa's en oma's Sportdag en familieleden komen voorlezen
Di: Later als ik groot ben en vroeger toen ik klein was
Wo: Een echt familie uitstapje naar Plaswijckpark!
Do: Huisdierenspel en mijn eigen huisdier
Vrij: Familieschilderij mozaiek en oma's koekjes
Programma week 2 (5+ en 7+ groep):
Ma: We gaan een stamboom maken en grootouders vertellen over vroeger!
Di: Ken ik jou? Vandaag leren we elkaar heel goed kennen dmv spellen
Wo: Een echt familie uitstapje naar Plaswijckpark!
Do: Huisdierenspel en mijn eigen huisdier
Vrij: Familieschilderij mozaiek en oma's koekjes
Vandaag 10 jaar in dienst: Ciska van Ardenne
“De afgelopen jaren zijn voorbijgevlogen, maar tegelijkertijd lijkt het een eeuwigheid. Ik heb zoveel meegemaakt in de afgelopen 10 jaar!”
Aan het woord is Ciska van Ardenne. Zij blikt terug op haar geschiedenis, na 10 jaar Dikkedeur. Al op de MAVO kreeg Ciska te horen dat zij toch absoluut iets met kinderen zou moeten gaan doen. Kinderopvang was toen nog niet echt een maatschappelijk beroepsperspectief en voor de klas staan zag ze niet zitten. Omdat haar interesse ook bij etaleren lag ging ze naar de detailhandelsschool, werkte vervolgens enkele jaren in veel verschillende baantjes, maar voelde zich nergens echt op haar plek.
In haar zoektocht naar andere mogelijkheden stuitte ze op een folder met informatie over de opleiding 'leidster kindercentra'. Dat raakte een snaar. Ze ging op zoek naar een leerbaan binnen de kinderopvang en werd aangenomen op een kinderdagverblijf. Daar rondde ze haar studie af en werkte er nog een aantal jaar. Totdat een vriendin enthousiast vertelde over haar sollicitatie bij De Dikkedeur. Ciska solliciteerde en werd vrijwel meteen aangenomen. Het was een pittig gesprek, maar ik voelde ook meteen veel warmte en betrokkenheid. Dat voelde goed.
%20%20van%20lezen.preview.JPG "Ciska")
Ik begon op de blauwe babygroep 207, dit was een nieuwe groep, die ik heb helpen opstarten. En inderdaad, het is nog steeds mijn vaste groep! Maar er is natuurlijk wel heel wat veranderd mettertijd. Werken bij De Dikkedeur betekent namelijk dat je op een heel andere manier met de kinderen bezig bent dan op de meeste kinderdagverblijven. Bijvoorbeeld het beleid van niet straffen en belonen kennen veel KDV’s niet. Het eigen maken van het beleid en het in de praktijk leren toepassen ervan vraagt de nodige inspanning en vooral leergierigheid. Van een relatief onervaren leidster heb ik me ontwikkeld tot iemand die regelmatig gebeld wordt door collega’s wanneer ze advies willen over bepaalde zaken.
Hier haal ik ontzettend veel energie uit, ik vind het zo leuk om mensen te begeleiden, ze weer een stapje verder op weg te helpen. Het maakt wat dat betreft weinig uit of het nou gaat over baby’s, stagiaires, (nieuwe) collega’s of ouders. Ik probeer altijd af te stemmen op de persoon die mijn hulp en/of uitleg kan gebruiken en zo goed mogelijk te vertellen hoe iets wel of niet werkt of bijvoorbeeld net even anders zou kunnen. Telkens als het dan lukt is dat voor mij echt heel waardevol.
Op een babygroep maak je van een kindje heel veel stapjes mee. Een kindje komt op de groep, nog volledig afhankelijk van z’n verzorgers. Slapen, flesje, schone luier… Vanaf dat moment mag je deelgenoot zijn van het leven van dat kindje, mag je meemaken hoe het steeds meer dingen kan en leert. Hoe bijzonder dat is, is eigenlijk niet goed te omschrijven, zo mooi! Iets anders wat mij blijft boeien in het werken met kinderen is het zoeken naar de redenen van bepaald gedrag. Het is namelijk niet altijd meteen duidelijk wat een kindje precies probeert te zeggen, voor mij is het de uitdaging om de boodschap toch te achterhalen zodat het kindje zich gehoord voelt. Hierdoor kan hij/zij weer met een prettig gevoel verdergaan met het ontdekken van de wereld.
Ook het contact met ouders neemt een belangrijke plek in in het werken op een babygroep. Ik vind het ontzettend belangrijk om te investeren in de band met ouders, zij moeten met een goed gevoel hun kindje bij ons op de groep kunnen brengen. Ik zorg er dan ook altijd voor dat ik veel met ze overleg en bespreek, die openheid vind ik echt een absolute voorwaarde. En met alle kennis en ervaring die ik heb opgedaan in de afgelopen jaren kan ik ook over veel dingen goed advies geven.
Wat ook helpt: ik ben zelf moeder van twee jongens. Hiermee wil ik niet zeggen dat collega’s die geen moeder zijn niet zouden kunnen invoelen hoe een ouder zich voelt hoor, integendeel! Maar ik merk wel dat ouders het soms heel prettig vinden wanneer ze horen dat ik ook vanuit mijn ervaring als ouder spreek. En, ook al ben ik zelf leidster, voor mij voelt het ook niet fijn wanneer mijn zoontje huilt op het moment dat ik hem naar zijn groep breng, ook al weet ik dat dat snel over zal zijn. Het is echt heel fijn om dan toch even een telefoontje te krijgen met de boodschap dat zijn verdriet alweer voorbij is.
Zou je een voorbeeld kunnen geven van een moment dat jou heel sterk heeft geraakt?%20%20van%20groep.preview.JPG "Ciska 2")
Ja, dat kan ik zeker. Enige tijd geleden kwam ik op straat ouders tegen van een jongetje dat bij mij op de groep had gezeten. In het begin had hij moeite met slapen en eten, maar dat kwam na verloop van tijd goed. Hierdoor hebben we wel veel en intensief contact gehad met elkaar. Op straat raakten we aan de praat en ze vertelden dat ze erover twijfelden of ze hun dochtertje ook naar een kinderdagverblijf wilden laten gaan. “We willen het wel, maar dan eigenlijk alleen als ze bij jou op de groep zou komen”, zeiden ze. Inmiddels zit zij alweer een poosje op de blauwe babygroep en mag ik met haar ook weer zo’n mooie band opbouwen. Daar smelt ik wel van!
Heb je nog dromen of plannen voor de toekomst?
Nee, ik heb geen grote dromen meer, ik ben heel erg tevreden met mijn leven zoals het nu is. Ik heb altijd moeder willen worden en heb 2 prachtige kinderen gekregen. Wat ik nog wel heel graag zou willen is een mooie eengezinswoning met een tuin. Ik zie al helemaal voor me hoe zij buiten spelen en dan door de poort van de tuin de buurt intrekken om met hun vriendjes te gaan spelen. Dat lijkt me zo heerlijk! Een andere wens die ik al in vervulling heb laten gaan was zwemmen met dolfijnen. Ik wilde dat zo graag doen, dat ik in mijn eentje naar Israël ben gegaan en daar 8 dagen lang met dolfijnen heb gezwommen. Wat werk betreft: ik heb werk waar ik heel blij mee ben. Met een omweggetje ben ik in de kinderopvang terechtgekomen, ik heb daarin mijn hart gevolgd en tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik destijds de sprong heb gewaagd!
Fotocolumn
Een foto zegt meer dan 1000 woorden.
In beeld: de rode babygroep 207.
“Oh nee, moet dat echt?”. Marielle stond niet direct te springen toen ik vertelde dat zij op de website in het zonnetje zou worden gezet in verband met haar 10-jarig jubileum. Marielle is namelijk geen leidster die graag volop in de belangstelling staat, veel liever doet zij 'gewoon' haar werk. Het is niet voor niets dat zij in 2008 de beker met de naam ‘Stille kracht’ kreeg uitgereikt (De Dikkedeur reikt elk jaar bekers uit aan pedagogisch medewerkers die een bijzondere prestatie hebben geleverd).
Marielle begon 10 jaar geleden bij De Dikkedeur, ze werkte korte tijd op de toenmalige vestiging aan de Mathenesserlaan en heeft daarna met een collega de groene babygroep aan de Oudedijk 207 opgestart. En daar werkt ze nog steeds.
Voordat ik bij De Dikkedeur aan de slag ging had ik vooral ervaring opgedaan in het werken met peuters. Eén keer werkte ik op een babygroep, maar dat vond ik daar zo chaotisch en leek me zo veeleisend, dat zag ik mezelf niet doen. Bij De Dikkedeur zagen ze echter een echte babyleidster in mij, ik besloot de gok te wagen.
Daar heb ik geen moment spijt van gehad, integendeel! Ik vind het heerlijk om zo verzorgend bezig te zijn en om alles vanaf het prille begin mee te mogen maken. De eerste woordjes, de eerste keer dat een kindje mijn naam zegt, de eerste stapjes...zo bijzonder! Je bouwt zo'n sterkte band op met ze. Dat maakt afscheid nemen nog wel eens moeilijk. Vroeger kon ik er echt verdrietig van worden wanneer een kindje overging naar de peutergroep. Dat is nu gelukkig minder, maar het raakt me nog steeds. Gelukkig zie je de kindjes nog wel nadat ze de groep hebben verlaten, dan zie je ze bijvoorbeeld als peuter met de hele groep aan het looptouw buiten voorbij lopen. Of ze komen mee om hun zusje of broertje op te halen, op dat soort momenten merk je weer hoe sterk een kindje aan je gehecht is geraakt. Eerst is het contact nog een beetje schuchter en verlegen, komen ze heel voorzichtig een stukje dichterbij staan, totdat ze zich weer zeker voelen en je een omhelzing krijgt.
De omgang met ouders vind ik eveneens erg belangrijk en waardevol, want ook met hen bouw je een bijzondere band op, maak je heel veel mooie en indrukwekkende momenten mee. Bijvoorbeeld wanneer ouders voor het eerst hun kindje komen brengen, dat is vaak best emotioneel. Daarin wil ik er voor hen zijn. Ik vind het heel erg belangrijk dat zij zich goed voelen, dat ze er op durven vertrouwen dat hun kindje bij ons in goede handen is.
Het is voor Marielle zo vanzelfsprekend dat zij ouders overal bij betrekt en met hart en ziel voor hen en de kinderen klaar staat, dat zij niet altijd in de gaten heeft hoe bijzonder dat is.
De waardering die ouders naar mij uitspreken kan me echt heel erg ontroeren. Ik sta er ook vaak niet zo bij stil, vind eigenlijk dat ik gewoon mijn werk doe. Maar ik moet zeggen; ik wordt er heel erg blij van als ik zulke positieve geluiden hoor, dat blijkt dat ze zo blij met me zijn!
Ik ben echt op mijn plek hier, ik kan mezelf zijn. Hoef niet, zoals dat eerder op andere kinderdagverblijven van me werd verwacht, hard te zijn, 'minder lief' of strenger te zijn. Hier mag ik de kinderen zelf op ontdekkingsreis laten gaan en blijkt het ook helemaal niet nodig -wat ik altijd al wist- om kinderen te straffen. De kinderopvang is ook precies wat ik wil, ik heb weleens verder gekeken naar wat voor andere mogelijkheden er zouden zijn, ander doelgroepen onderzocht. Maar dat heb ik al snel laten varen; ik ben hier gelukkig, mijn werk verveelt me nooit, de groepsruimte vind ik erg prettig en bovendien heb ik erg leuke collega's!
Marielle staat binnen De Dikkedeur bekend als iemand die met heel veel energie en inzet haar werk doet, je kunt echt op haar bouwen en vertrouwen en nieuwe medewerkers voelen zich snel op hun gemak bij haar. Buiten De Dikkedeur spelen muziek en natuur een grote rol in haar leven.
Ik ga graag naar concerten en festivals. Zelf speel ik geen instrument; ik vind mezelf niet heel erg muzikaal en het geduld dat ik met kinderen heb heb ik absoluut niet met het leren bespelen van een instrument. Mijn vriend heeft nog wel een poging gedaan, maar tevergeefs. Hij zingt en speelt gitaar in een bandje trouwens. Behalve van muziek kan ik ook erg genieten van uitgaan met vrienden, van gezellig eten met elkaar.
Een andere grote liefde is de natuur, ik zou niet zonder kunnen. We hebben een hond, dus die neem ik vaak mee het bos in. Ook vakanties breng ik graag middenin de natuur door. Een nieuwe uitdaging heb ik gevonden in de fotografie, althans, dat is de bedoeling. Ik ben wel benieuwd welke weg ik daarmee ga inslaan.
Marielle, bedankt voor dit inkijkje in je leven. En natuurlijk ook voor je toegewijde inzet in de afgelopen 10 jaar bij De Dikkedeur. We hopen dat je nog lang en met evenveel liefde en zorg bij ons zult blijven werken.
(interviewer: Muriel van Vuure)
Kind en veiligheid
De Dikkedeur doet er alles aan om er voor te zorgen dat uw kind bij ons in veilige handen is. Een speciaal veiligheidsprotocol zorgt ervoor dat op alles wordt gelet, op de veiligheid van de ruimte, de bedjes, het speelgoed, maar ook op het veilig handelen van onze leidsters. Thuis werkt u niet zo: u maakt geen risico-inventarisatie. Zo kunnen thuis toch onveilige situaties aan uw aandacht ontsnappen. Ondanks alle voorzichtigheid komen zo toch veel kleine of grotere ongelukken in en om het huis voor. Veel informatie om de veiligheid in en om het huis voor uw kind te verbeteren vindt u op www.kind-veiligheid.nl.